MELANCHOLIA
CZĘŚĆ PIERWSZA JUSTINE
Proszę pana!
Może pan jeszcze trochę cofnąć.
Wystarczy panu...
Chyba cię nie słyszy.
Słyszy mnie pan?
Słyszysz mnie? Odbiór!
Ta limuzyna jest wielka jak pół kraju.
Ma jeszcze 1,5 metra.
I zatrzymuje się. Ma 1,5 metra!
Dobrze... Stój!
Zaczekaj!
Podjechaliśmy trochę zbyt blisko.
Zaraz uderzy!
- Proszę uważać, to nie jest mój wóz. - Obiecuję.
Trochę bardziej na lewo. Wystarczy.
- Proszę wyprostować! - Widzi pan, że jestem dobry.
- Nawet nie patrzysz! - Bo źle to wygląda.
Jestem doświadczonym kierowcą limuzyn.
- Z tej strony jest mało miejsca. - Poważnie?
Nie jedź do przodu.
Jak się włącza?
W tę stronę?
Jeszcze trochę!
Przepraszam.
Przepraszamy!
- Jesteście skandalicznie spóźnieni! - Bardzo przepraszamy.
Cześć, Claire. Wybacz.
Powinniśmy byli wynająć coś mniejszego. Kto wpadł na ten genialny pomysł?
To nie był mój pomysł.
- Spędziłam tydzień z najnudniejszym facetem na Ziemi. - I najdroższym doradcą weselnym.
Więc chcesz tego...
Oczywiście.
Dotarliśmy do tego punktu. Dwie godziny temu.
Chodźmy.
- Co to za gwiazda? - Nie wiem.
- John, jesteś ekspertem od gwiazd. - Nie powiedziałbym.
O którą ci chodzi?
O tę czerwoną.
To zaskakujące, że ją dostrzegłaś. To Antares.
Główna gwiazda w gwiazdozbiorze Skorpiona.
Justine...
Musimy iść do stajni, przywitać się z Abrahamem!
Kto to jest Abraham?
Abraham!
Zobacz, wzięłam ślub.
Moim mężem jest Michael.
Na pewno się polubicie.
Miło cię poznać.
Jestem jego panią. Tylko ja na nim jeżdźę.
Nieprawda.
Ja też czasem go dosiadam.
Na razie!
To niedopuszczalne. Goście czekają już ponad dwie godziny.
- Wiem. - Straciłem cierpliwość.
Witamy na weselu pani Justine i pana Michaela.
- Dziękuję! - Dziękujemy.
Wezmą państwo udział w naszej loterii?
Oczywiście!
Proszę obstawić końcową liczbę fasolek w butelce.
Dwa miliony sześć.
Zechce pan obstawić w imieniu żony?
Nie ośmieliłbym się.
A więc pominiemy jej propozycję.
Dotarliśmy!
Cześć, mamo.
- Gratuluję, Superciociu! - Dzięki, Leo!
- Co to jest? - Scyzoryk.
Skarbie!
Poznaj gości. To jest Betty.
Betty.
To moja córka: Justine.
Muszę się ze wszystkimi przywitać.
Panie i panowie!
Czekaliśmy na ten moment. Zdrowie...
- państwa młodych! - Za Justine i Michaela!
Proszę podawać tacę w prawo.
Podaj na prawo.
Justine. Nie chcę wygłaszać mowy.
Dlaczego?
Proszę.
Czemu to robisz?
Zobaczymy, co się stanie.
Przepraszam!
Panie nie dostały łyżek.
A są im niezbędne.
- Kelner! - Justine...
Wymierzysz ojcu mocny policzek?
Tim!
Justine, posłuchaj!
Jak pewnie wiecie...
odgrywam dziś podwójną rolę.
Jestem drużbą Michaela...
i jednocześnie pracodawcą Justine.
O panu młodym nie powiem złego słowa. Co innego: o pannie młodej.
Justine...
Jesteś cudowną kobietą.
A gdzie moje hasło reklamowe? Zawsze umiałaś pracować pod presją.
Co się stało? Czy aż tak opanowało cię życie uczuciowe?
Znalazłaś mężczyznę życia i jesteś niezdolna do pracy?
Pytam, ponieważ gdybym miał wybierać...
pomiędzy kobietą dla mego przyjaciela, Michaela, a pracownicą...
wybrałbym pracownicę.
Reklama, Justine! Reklama.
Byłaś o wiele za dobra Dla Reklamy.
Wszyscy o tym wiemy.
Więc dziękuję, że jej nie porzucasz.
Gdy będziecie wymyślać hasło Reklamowe, oznajmię kilka nowin.
Nasza firma nie traci dziś copywriterki.
Pozyskuje nową dyrektorkę artystyczną. Mówię o tobie, Justine.
Gratuluję!
Zasłużyłaś na to!
Głos zabierze ojciec panny młodej!
Kochana córko...
Wyglądasz dziś...
olśniewająco.
A ja jestem nieco rozkojarzony, siedząc obok jednej i drugiej Betty.
Nigdy nie byłaś tak szczęśliwa.
Nie mogę nie wspomnieć o twojej matce.
Mojej byłej żonie.
Chociaż wolałbym tego uniknąć.
Chyba nie zdradzę żadnego sekretu,
jeśli powiem, że bywa czasami...
zbyt apodyktyczna.
Apodyktyczna?
To kompletna bzdura!
Dla porządku powiem, że jestem matką Claire i Justine.
Justine, liczę, że masz choć cień ambicji,
której oczywiście brak rodzinie twego ojca.
Tak!
Nie poszłam do kościoła. Nie wierzę w małżeństwo.
Claire...
Zawsze byłaś rozsądną dziewczyną.
Urządziłaś wspaniałe przyjęcie!
Dopóki śmierć was nie rozłączy... i tak dalej, Justine i Michaelu...
Powiem tylko jedno. Cieszcie się sobą, póki możecie!
- Ja nienawidzę małżeństw. - Gaby, proszę.
Szczególnie gdy dotyczą członków mojej najbliższej rodziny.
Po co w ogóle przyszłaś?
Justine, pozwól.
Posłuchaj.
Ustaliłyśmy, że nie będziesz dziś robiła żadnych scen.
- Nie są nikomu potrzebne. - Właśnie!
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię.
Nic nie zrobiłam.
Wiesz, o co mi chodzi.
O głos prosi Catherine.
Gdzie panna młoda?
Nie mogę jej znaleźć.
Pan młody wygłosi mowę na cześć panny młodej!
Droga Justine...
Nigdy w życiu nie wygłaszałem mowy.
Przepraszam.
Poważnie: nigdy nie wygłaszałem mowy.
Justine jest w tym dobra. Umie pięknie składać zdania.
Więc oddaj jej głos.
Justine...
bardzo cię kocham.
Nigdy nawet nie marzyłem, że będę miał...
taką cudowną żonę.
Jestem chyba najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi.
Kocham cię.
I to już chyba wszystko, co chciałem...
Zdrowie państwa młodych!
Przejdziemy teraz do salonu, żeby można było sprzątnąć stoły.
Tam państwo młodzi zatańczą.
A potem, o 23:30, państwo młodzi pokroją tort.
Leo chce się położyć.
- Odprowadzę go. - Nie, to twoja noc.
Proszę...
- Na pewno? - Tak.
- Chodź. - Dobranoc, kochanie.
Wygodnie?
- Kiedy zbudujemy grotę? - Zbudujemy ich wiele.
Ale nie dziś.
Bo jesteś moją Superciocią.
Właśnie.
Justine...
Cześć, Claire.
Zdrzemnęłam się.
Nie śpij.
To twoje wesele.
Nie jesteśmy nawet w połowie.
Masz rację.
Muszę się pozbierać.
Co się dzieje?
Przedzieram się przez...
szare...
gęste pnącza.
Czepiały się moich nóg.
Brnęłam przez nie z wielkim trudem.
Nic podobnego.
Wiem, że nie chciałaś tego usłyszeć.
Nie mów o tym Michaelowi.
Nie jestem głupia.
- Pójdę po nią. - I po mamę.
Justine, tu John.
Pora pokroić tort.
Zejdź szybko.
Gaby?
Przepraszam, że przeszkadzam, ale już pora na tort.
Nie było mnie przy Justine, gdy robiła pierwszą kupkę do nocnika.
Ani gdy miała pierwszy stosunek seksualny.
Więc mam gdzieś wasze zasrane rytuały
Dziękuję za cierpliwość.
Panna młoda zaraz zejdzie, ma drobny kłopot z suknią.
Obie małpy zamknęły się i właśnie biorą kąpiel.
Czy w twojej rodzinie wszyscy poszaleli?
- Straszny wstyd. - Wiem.
Mówiłem, żeby w skrzydle Dla gości zainstalować prysznice.
W wannie można wylegiwać się w domu!
Tu mają do dyspozycji pole golfowe z 18 dołkami!
Skandal!
- Wywalę ją. - Justine?
Twoją matkę!
Nie do wiary!
Zrujnowała moje wesele. Nie będę na nią patrzył.
Śmiało, Michael!
Stoi!
Udało się.
Uśmiech.
Przepraszam.
Nie mów tak.
Nigdy nie przepraszaj.
Widzę, że nie czujesz się dobrze.
Mogłem dostrzec to wczoraj.
Ostatnio cię zaniedbywałem.
To moja wina.
- Możemy gdzieś porozmawiać? - Oczywiście.
Siadaj.
Miałem dać ci to dopiero jutro.
Znalazłem nasz kawałek ziemi.
To ""jabłka cesarskie"".
Są czerwone i bardzo słodkie, ale odpowiednio kwaskowate.
Jadłem je w dzieciństwie.
Piękne, prawda?
Za 10 lat, gdy drzewa wyrosną, usiądziesz w ich cieniu, na fotelu.
A gdybyś znowu poczuła się smutna...
Tam na pewno będziesz szczęśliwa.
To bardzo miłe.
Dlatego byłeś taki zajęty.
Umowę podpisałem wczoraj.
Zatrzymaj ją. Miej ją przy sobie przez cały czas.
I czasami spoglądaj.
Zawsze będzie przy mnie.
Może na którymś drzewie zawiesimy huśtawkę.
Pomówimy o tym we właściwym czasie.
Oczywiście.
Do widzenia.
Obyś była szczęśliwa.
Oczywiście.
Będę.
Wiesz, ile kosztowało mnie to wesele? W przybliżeniu.
Nie wiem.
- Powinnam? - Tak.
Kupę forsy.
Fortunę.
Inni musieliby sprzedać nerkę.
Jesteś zadowolony?
To zależy od naszej umowy.
- Umowy? - Tak.
Że będziesz szczęśliwa.
Jasne. Umowa stoi.
Gratuluję!
- Usiłowałem wyrzucić twoją matkę. - Jak zwykle.
Owszem.
Dziękuję.
Zorganizowałeś mi piękne wesele.
- ile dołków ma nasze pole golfowe? - 18.
Tak jest.
Szczęśliwa?
- Poznaj tego młodego człowieka. - Gratuluję!
- Jestem Tim. - Witaj, Tim.
Pracuje u nas od przedwczoraj. To mój kuzyn.
Uważał, że nie wydobędę dzisiaj z ciebie tego hasła.
- To może być trudne. - Jesteście kolegami.
Przekonało mnie jego wykształcenie.
Jakie wykształcenie zapewnia dobry start w PR?
Żadne.
On ma doskonałe. Nie wie nic.
Zatrudniłem go od razu. Dostał pokaźną pensję.
Istotnie.
Witamy w firmie.
Posada z dobrą pensją zawsze ma jakiś haczyk.
Pensja jest bardzo dobra.
Co ma Dla ciebie zrobić?
Wydobyć z ciebie dobre hasło Reklamowe.
Inaczej utonie w długach.
Cześć.
Ona nigdy nie przestaje myśleć o pracy. Bądź przy narodzinach hasła.
Nie żartuję. Zdobądź je!
Podaj mi to hasło, zanotuję je.
Odczep się!
Wyjdę na chwilę.
Przepraszam, wesele jest cudowne.
Wiem, że John wiele na nie wydał.
Jest nieprzyzwoicie bogaty. Niech przestanie o tym gadać.
Nie chodzi o koszta.
Myślałam, że naprawdę tego pragniesz.
Pragnę.
Michael przez cały wieczór usiłował do ciebie dotrzeć. Bez skutku.
Nieprawda. Bez przerwy się uśmiechałam.
Okłamujesz nas!
Nie brak ci tego?
Czego tu szukasz?
Nie masz tu nic do roboty. Ja zresztą też.
Twoją siostrę chyba opętała cała ta sytuacja.
Mamo...
Trochę się boję.
Trochę?
Na twoim miejscu umierałabym ze strachu.
Chodzi mi o coś innego...
Jestem przerażona.
Nie mogę nawet prosto chodzić.
Widzę, że trzęsą ci się nogi.
Więc uciekaj stąd.
Przestań marzyć, Justine.
- Boję się. - Jak my wszyscy.
Daj spokój. I wiej stąd.
Przepraszam!
Proszę, żeby wszyscy wyszli z nami na zewnątrz.
Betty!
Jeszcze jeden kieliszek. Masz na imię Betty?
- Nie. - Nie szkodzi.
Tato, możemy porozmawiać?
Posiedzisz przy mnie trochę?
Zaczekaj.
Michael, zaczekaj chwilę.
Chwileczkę...
Możemy chwilę zaczekać?
Tak...
Oczywiście.
Zapnij suwak.
Dobranoc! Miłej zabawy!
Pojadę już do domu.
Tato, muszę z tobą porozmawiać.
Przepraszam...
Mój ojciec chce zostać tu na noc. Jest jakiś wolny pokój?
Ósemka.
Mogę ją przygotować.
Tak, tata bardzo prosi.
Rano zjemy razem śniadanie.
Justine!
Zjesz z nami zupę cebulową?
Tim, podaj nam zupy!
Jak upływa twoja cudowna noc?
Fatalnie z Timem.
Co się stało?
Został zwolniony.
Nie utrzymał się w firmie zbyt długo.
Raz jesteś królem, a zaraz potem żebrakiem.
Wracasz więc do punktu wyjścia...
Cieszę się, że na siebie wpadliśmy, Jack. Szukałam cię.
A nie mówiłem? Pracuje nawet podczas swojego wesela.
Przy kolacji nic jeszcze nie miałam.
ale teraz wpadłam na pomysł małej kampanii.
Kłopot w tym, jak efektywnie trafić do niepełnoletnich
z produktem o niskiej jakości? Najlepiej: kreując u nich nawyk.
Zdecydowałam się także na hasło.
ale pomyślałam sobie, że może zamiast tego...
podamy ludziom na talerzu ciebie, Jack.
Nagle zrozumiałam, że to ja wróciłam do punktu wyjścia.
Nie osiągnęłam nic.
"Nic" to całkiem dobre hasło, Jack.
Czy moja nowa dyrektorka artystyczna przybliży mi nieco to hasło?
Nic: to Dla ciebie zbyt wiele.
Tak bardzo nienawidzę ciebie i twojej firmy,
że aż nie potrafię tego opisać.
Jesteś...
odrażający.
Żądna władzy miernota.
To ma być rezygnacja? Nie znajdziesz wielu ofert pracy.
Upuściłem talerz.
Chyba już...
pojadę.
Tak.
Wszystko mogło ułożyć się inaczej.
Tak, Michael, mogło.
ale, Michael...
Czego się spodziewałeś?
Masz rację.
Czasami bardzo cię nienawidzę.
Chyba straciłaś szefa i męża.
Czy mogę, z całą pokorą,
zaoferować swoje usługi?
Ty masz pomysły...
a ja głowę do interesów.
Stanowilibyśmy doskonałą parę.
Seks był cudowny.
To raczej niedobry pomysł.
Nie...
Przepraszam, mamy już wynik.
Policzyliśmy fasolki w butelce.
678. To ostateczny wynik.
678?
- Żaden z gości nie odgadł. - Doprawdy?
Niektórzy byli blisko, ale nikt nie odgadł.
- Niewiarygodne. - Istotnie.
Niewiarygodnie banalne.
Taki jest wynik konkursu. Wiele osób chciałoby znać wynik.
Mamy też nagrodę.
Proszę ją wyrzucić.
Tato?
Do mojej ukochanej córki - Betty.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Nie mogłem cię znaleźć, a otrzymałem atrakcyjną propozycję podwiezienia do domu.
Do zobaczenia. Całusy od głupiego taty.
Justine, obudź się.
Pojedziemy na przejażdźkę.
Starałam się, Claire.
Oczywiście.
I to bardzo.
Ruszaj, Abraham!
Jedziemy!
W konstelacji Skorpiona nie ma już czerwonej gwiazdy.
Antares zniknął.
CZĘŚĆ DRUGA CLAIRE
Przysięgam na Boga. Twoja siostra nie umie nic zrobić sama.
Jak się masz, kochanie?
Rób, jak ci mówiłam. Na ulicy czeka na ciebie taksówka.
Już jej to mówiłem.
Otwórz drzwi i wsiądź.
Nie do wiary.
Wsiądź do taksówki.
Zadzwoń, jeśli do niej nie dojdziesz.
- Zapłacimy, gdy dojedziesz. - To się okaże.
Kocham cię.
- To moja siostra. - Proszę cię!
- Ma zły wpływ na ciebie i Leo. - Jest chora.
Jasne.
Znowu wchodziłaś do Internetu?
Obiecywałaś.
- Boję się tej głupiej planety. - "Głupiej planety"...
Raczej: tej cudownej planety.
Najpierw była czarna, teraz jest błękitna.
Zasłania Antares, chowa się za Słońcem.
To będzie najcudowniejsze doświadczenie w naszym życiu.
Dotrze tu za pięć dni i nie uderzy w nas.
Podobnie jak nie uderzyła w Merkurego.
I w Wenus. W Ziemię także nie uderzy.
Spójrz na mnie.
Musisz wierzyć naukowcom.
- Mówią, że w nas uderzy. - Prawdziwi naukowcy tak nie mówią!
Prorocy zagłady zrobią wszystko, by przykuć uwagę.
ale prawdziwi naukowcy są zgodni.
Melancholia przemknie koło nas.
To będzie najpiękniejszy widok.
Obejrzyjmy go razem przez teleskop.
- Proszę! - Wolałabym nie.
Jasna cholera!
Kiedy zbudujemy te groty, Superciociu?
Nie teraz, kochanie. Trochę póżniej.
Ona wciąż śpi.
Musi już wstać.
Co przygotujesz?
Pieczeń.
- Pieczeń? - Tak.
tylko pieczeń może wyciągnąć ją z łóżka.
Pora wstawać, Justine. Koniec spania.
Przygotowałam ci miłą kąpiel. Taką jak lubisz.
Będziesz zadowolona, gwarantuję ci.
Umyję cię.
Unieś nogę.
Śmiało.
Unieś nogę.
To tylko kąpiel.
Musisz się umyć.
- Jestem zmęczona. - Spróbuj.
Nie mogę.
Będziesz zadowolona.
Widzisz?
Przyjemna kąpiel.
Justine...
proszę cię.
Może jutro pójdzie nam lepiej.
Na kolację przygotowałam Dla ciebie niespodziankę.
Czujesz?
Pieczeń?
Niespodzianka.
Smakuje popiołem.
Już dobrze, siostrzyczko.
Superciocia płacze.
Chcesz wrócić na górę?
- Mogę już odejść? - Zjedz jeszcze trochę.
Spójrz.
To planeta, która była ukryta za Słońcem.
Teraz zmierza w naszą stronę.
To jest planeta-wędrowiec.
Nie warto niepokoić tym Supercioci.
Jeśli myślisz, że boję się planety, to jesteś głupia.
To nam się przyda, jeśli Melancholia przyleci zbyt blisko.
Wolałbym, żebyś nie mówiła o tym Claire.
Łatwo się denerwuje.
Szybciej, Justine.
Wyprowadź go.
Chodź, Justine.
Wyprowadź go!
Ruszaj!
Jazda!
Nie bij go!
Przestań!
Proszę!
Masz tu swojego wędrowca.
Nie dotykaj teleskopu. Chodź, Leo!
Patrz!
Nasz syn wynalazł znakomity instrument.
Jeśli odpowiednio zegniesz drut i skierujesz go ku planecie,
zobaczysz, jak szybko się zbliża...
i jak szybko będzie się oddalać.
Leo!
Na co czekamy?
- Na jutrzejszą noc. - Tak jest!
To cudowne!
Prawda? Daj mi spojrzeć.
ŚMIERĆ
ZIEMIA I MELANCHOLIA - TANIEC ŚMIERCI TOR MELANCHOLII, TOR ZIEMI
John!
Już idę
Jesteśmy na to przygotowani. Prąd włączą za kilka dni.
ZIEMIA I MELANCHOLIA - TANIEC ŚMIERCI - Claire...
Jutro wieczorem Melancholia minie Ziemię.
- Nigdy więcej jej nie zobaczymy. - Nie uderzy w nas?
W żadnym razie!
A jeśli naukowcy źle to obliczyli...
Nic podobnego.
Przyrzekasz?
Oczywiście.
Przyrzekam.
Znowu wschodzi.
Jak Księżyc.
Z powodu obrotu Ziemi.
Dokładnie tak jak mówili.
- Jesteś głodna? - Nie. Dzięki.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chcesz nas otruć?
- Daj mi je. - Nie dotykaj!
Nie dotykaj!
Justine, chodź się wykąpać.
Już się kąpałam.
- Naprawdę? - Tak, jestem czyściutka.
Kamerdyner nie przyszedł do pracy.
Nie zostawił żadnej informacji. Nie udało mi się do niego dodzwonić.
Może zepsuł się telefon...
Zawsze nas informował, gdy nie mógł przyjść do pracy.
- Ma rodzinę? - Mieszka we wsi.
Nie wiem, czy ma rodzinę.
Może chce teraz być z nimi.
Planeta dzisiaj nas minie.
John jest całkiem spokojny.
Czy ciebie to uspokaja?
Oczywiście.
John wszystko dokładnie studiuje.
Ziemia jest zła.
Nie musimy po niej rozpaczać.
Nikt nie będzie za nią tęsknił.
A gdzie wychowa się Leo?
Wiem tylko...
że życie na Ziemi jest złe.
- Życie może istnieć gdzie indziej. - ale nie istnieje.
Skąd wiesz?
Wiem różne rzeczy.
- Zawsze coś sobie roiłaś. - Wiem, że jesteśmy sami.
Nie masz o tym zielonego pojęcia.
678.
Loteria fasolkowa.
Nikt nie odgadł liczby fasolek w butelce.
Masz rację.
Ja ją znałam.
678.
Być może.
ale czego to dowodzi?
Że ja wiem.
A gdy mówię, że jesteśmy sami...
to znaczy, że jesteśmy.
Życie istnieje tylko na Ziemi.
I to już niedługo.
Mogę się nie kłaść aż do północy.
Będę mógł obserwować przelot planety na teleskopie.
Oczywiście, skarbie.
Wytrzymasz tak długo? Mało ostatnio sypiałeś.
Wytrzymam. Prawda, Superciociu?
- Prawda? - Oczywiście, że tak.
Już 23:00.
Leo, kochanie.
Pora się obudzić.
Leo...
Leo powinien to zobaczyć.
Boże!
Spójrz.
Boisz się?
Nie. Wygląda...
przyjażnie.
Tak!
Właśnie to usiłowałem ci wytłumaczyć.
Boże!
Chciałbym wznieść toast.
Za życie!
Za życie? Jak to?
Mówiłeś, że wszystko będzie dobrze.
Nie było sensu ogłaszać alarmu.
- Groziło nam niebezpieczeństwo? - Nie.
Przy naukowych obliczeniach tak wielkich danych
należy założyć margines błędu.
Przykro mi.
To już nie jest zabawne.
Właśnie się od nas oddala.
Nie widać tego gołym okiem.
Chodż.
Przyłóż do piersi.
Skieruj na planetę.
- Dopasowałaś? - Tak.
Za pięć minut...
będzie mniejsza.
Nie mogę oddychać.
To normalne, zabrała część atmosfery.
Przez chwilę będzie nam brak oddechu. Oddychaj spokojnie.
Oddychaj.
Bardzo dobrze.
Spokojnie.
Mogę spojrzeć?
Oczywiście.
Jest mniejsza.
Jasne.
Jest mniejsza!
Oczywiście, że tak.
Oddala się z prędkością ponad 100 000 km/h.
Mamo...
Muszę wstać.
Chcę popatrzeć przez teleskop.
Zawołaj mnie.
Ciesz się.
Jeśli ja mogę, to ty także.
Ja się cieszę, ty także.
Łatwo ci mówić.
Zawsze wyobrażasz sobie najgorsze rozwiązanie.
Jasne. Czasami łatwo mi to przychodzi.
Cześć!
- Podać ci coś? - Nie, dziękuję.
Może coś do picia?
John!
Nie mogę znależć Johna.
Wiesz, gdzie jest?
Nie.
Słuchałam.
Coś się zmieniło.
Konie...
Uspokoiły się.
John.
Dzień dobry, mamo.
Okryj się kocem.
Justine, śniadanie!
- Gdzie John? - Pojechał konno... do wsi.
Dlaczego nie samochodem?
Abraham musiał się rozruszać.
Przestałaś na nim jeżdzić.
Chodż ze mną! Justine!
Chodż!
Claire...
Co ty...
Claire!
- Dokąd jedziesz? - Do wsi.
Wieś tu nic nie pomoże.
Wsiadaj!
Chcę, żebyśmy byli razem, gdy to się stanie.
Może...
wyjdziemy na taras.
Pomóż mi, Justine.
Chcę to zrobić, jak należy.
Pospiesz się.
Może napijemy się razem wina...
Mam się napić wina na tarasie?
Tak. Zrobisz to, siostrzyczko?
Może coś zaśpiewamy?
Posłuchamy IX Symfonii Beethovena...
Coś w tym rodzaju?
Może zapalimy świece?
Mamy wyjść na taras i zaśpiewać piosenkę?
Napijemy się wina? We trójkę?
Tak.
Bardzo bym chciała.
Wiesz, co o tym myślę?
Nie.
Miałam nadzieję, że ci się to spodoba.
To pomysł do dupy.
Justine, proszę.
Chcę, żeby było miło.
Miło?
To może spotkamy się w pieprzonym kiblu?
Dobrze, dajmy spokój.
Święta racja.
Czasami bardzo cię nienawidzę.
Boję się, że ta planeta jednak w nas uderzy.
Nie bój się.
Proszę.
Tata mówił, że nie będzie przed tym żadnego schronienia.
Jeśli tak mówił...
to o czymś zapomniał.
Zapomniał o magicznej grocie.
O magicznej grocie?
Każdy może ją zrobić?
Superciocia może.
Poszukajmy gałęzi.
Weż mnie za rękę.
Zamknij oczy.
Scenariusz i reżyseria
PolishSource.org